تبدیل K به °C کلوین ↔ سلسیوس رایگان آنلاین امن

ستاره‌ها، سیاره‌ها و تلسکوپ‌ها: تبدیل کلوین به سلسیوس

سطح خورشید 5772 K است، بالای ابرهای یک غول گازی 165 K و آینهٔ یک تلسکوپ فضایی روی 40 K نگه داشته می‌شود. صفحه‌های رصدخانه‌ها و کتاب‌های درسی همه‌جا کلوین می‌نویسند، اما بیشتر خوانندگان گرمی و سردی را با سلسیوس می‌سنجند. برای تبدیل K به °C، عدد 273.15 را کم کنید: 5772 K می‌شود 5498.85 °C، 165 K می‌شود منفی 108.15 °C و 40 K می‌شود منفی 233.15 °C. ماشین‌حساب بالا همان‌طور که تایپ می‌کنید کم می‌کند و بخش‌های زیر عددها را به ستاره‌ها، سیاره‌ها، قمرها و ابزارها پیوند می‌دهند.

منتظر فرمول با مثال‌های حل‌شده، معرفی کوتاه هر مقیاس، یک مقایسه، یک گشت بلند در نجوم و لغزش‌هایی باشید که باید از آن‌ها پرهیز کرد. تمام محاسبه‌ها در مرورگر شما می‌مانند.

چگونه K را به °C تبدیل کنیم: 273.15 را کم کنید

فرمول

فرمول چنین است: °C = K − 273.15. پس 300 K برابر 26.85 °C، 373.15 K برابر 100 °C و 4 K برابر منفی 269.15 °C است. برای برگشتن 273.15 را اضافه کنید. برای برآورد سریع می‌توانید 273 را کم کنید، که تنها 0.15 درجه خطا باقی می‌گذارد.

مثال‌های حل‌شده

سطح زهره نزدیک 737 K است، یعنی 463.85 °C. میانگین مریخ 210 K است، یعنی منفی 63.15 °C. ماه در ظهر به حدود 390 K می‌رسد، یعنی 116.85 °C، و شب به 95 K می‌افتد، یعنی منفی 178.15 °C. پلوتو نزدیک 44 K است، که منفی 229.15 °C می‌شود.

چرا یک تفریق ساده

یک کلوین و یک درجهٔ سلسیوس هم‌اندازه‌اند. مقیاس‌ها فقط در جای شروع فرق دارند: کلوین از صفر مطلق و سلسیوس از نقطهٔ انجماد آب، که 273.15 K بالاتر است.

یک آزمون سریع منطقی

سلسیوس همیشه عدد کوچک‌تر است. اگر نتیجهٔ محاسبهٔ «تبدیل K به °C» از مقدار اولیه بزرگ‌تر شد، اشتباهاً جمع کرده‌اید.

کلوین

مقیاس ستاره‌شناسان

کلوین یکای دمای SI است و صفرش در صفر مطلق قرار دارد. ستاره‌شناسان از آن استفاده می‌کنند چون فیزیک ستاره‌ای و قوانین تابش بر پایهٔ دمای مطلق نوشته شده‌اند و چون دما به سلسیوس در میلیون‌ها درجه معنایش را از دست می‌دهد.

کجا ظاهر می‌شود

فهرست‌های ستاره‌ها، برگه‌های اطلاعات سیاره‌ها، مشخصات تلسکوپ‌ها و مقاله‌های کیهان‌شناسی.

مقیاس سلسیوس

مقیاس تجربهٔ روزمره

مقیاس سلسیوس 0 را در نقطهٔ انجماد آب و 100 را در نقطهٔ جوش آن در سطح دریا قرار می‌دهد. مردم گرمی و سردی را با آن می‌سنجند، پس مقیاسی است که عددهای نجومی را واقعی حس می‌کند.

کجا ظاهر می‌شود

اطلاعیه‌های مطبوعاتی، درس‌های مدرسه، آب‌وهوا و مقاله‌های علمی عامه‌پسند.

کلوین در برابر سلسیوس

دو مقیاس گام یکسانی دارند، پس افزایش 10 K برابر افزایش 10 °C است. مقدارها 273.15 با هم فرق دارند و این فقط برای دماهای نزدیک به بازه‌های روزمره اهمیت دارد. در سطح یک ستاره اختلاف مبنا خطای گرد کردن است: 5772 K و 5499 °C تقریباً یک گزاره‌اند.

تفریق دقیق است، پس هیچ گرد کردنی در تبدیل دخیل نیست. لغزش کلاسیک اشتباه گرفتن دما با تفاضل دماست.

تبدیل کجا پیدا می‌شود

خورشید و ستاره‌های دیگر

فوتوسفر خورشید در 5772 K است، یعنی 5498.85 °C. لکه‌های خورشیدی خنک‌ترند، نزدیک 3800 K، یعنی 3527 °C. هسته به حدود 15.7 میلیون K می‌رسد. کوتوله‌های سرخ خنک نزدیک 3000 K هستند، که 2727 °C است، در حالی که ستارهٔ داغ ریگل به 12,100 K می‌رسد، یعنی 11,827 °C. محاسبهٔ «تبدیل K به °C» برای هر ستاره به خواننده کمک می‌کند بدون اینکه اختلاف مبنا اهمیتی داشته باشد مقیاس را بفهمد.

سیاره‌ها در منظومهٔ شمسی

عطارد از حدود 700 K، یعنی 427 °C، در روز تا 100 K، یعنی منفی 173 °C، در شب نوسان می‌کند. زهره ثابت 737 K است، یعنی 464 °C. میانگین زمین 288 K است، یعنی 15 °C. مریخ نزدیک 210 K است، یعنی منفی 63 °C. در سطح یک بار، مشتری نزدیک 165 K است، یعنی منفی 108 °C، زحل 134 K، یعنی منفی 139 °C، اورانوس 76 K، یعنی منفی 197 °C، و نپتون 72 K، یعنی منفی 201 °C.

قمرها و سیاره‌های کوتوله

تیتان سطحی نزدیک 94 K دارد، یعنی منفی 179 °C. سطح اروپا نزدیک 100 K است، یعنی منفی 173 °C، انسلادوس حدود 75 K، یعنی منفی 198 °C، و تریتون در حدود 38 K، یعنی منفی 235 °C، از سردترین سطح‌های شناخته‌شده در منظومهٔ شمسی. پلوتو نزدیک 44 K است، یعنی منفی 229 °C.

ردهٔ طیفی و رنگ

ستاره‌ها بر پایهٔ دما به ردهٔ O، B، A، F، G، K و M مرتب می‌شوند. ستارهٔ نوع G مانند خورشید 5200 تا 6000 K است، یعنی 4927 تا 5727 °C. ستاره‌های نوع K از 3700 تا 5200 K، نوع M از 2400 تا 3700 K هستند و ستاره‌های نوع O از 30,000 K فراتر می‌روند، یعنی حدود 29,727 °C. ستاره‌های داغ‌تر آبی‌سفید به نظر می‌رسند و خنک‌ترها نارنجی یا سرخ، و به همین دلیل بتلجوز سرخ دیده می‌شود.

دنباله‌دارها و منظومهٔ شمسی بیرونی

دنباله‌داری دور از خورشید جرمی یخ‌زده در 30 تا 50 K است، یعنی منفی 243 تا منفی 223 °C. با نزدیک شدن به خورشید، وقتی سطح از حدود 150 K گرم‌تر شود یخ‌ها تصعید می‌شوند، یعنی منفی 123 °C برای یخ‌های غنی از دی‌اکسید کربن و 200 K، یعنی منفی 73 °C، برای یخ آب. مدل‌های دنباله‌دارها دمای سطح را به کلوین دنبال می‌کنند.

موتور موشک و بازگشت به جو

احتراق در موتور موشک به حدود 3500 K می‌رسد، یعنی 3227 °C. فضاپیمایی که از مدار پایین وارد جو می‌شود، روی لبه‌های جلویی با دمای سطحی نزدیک 1900 K، یعنی 1627 °C، روبه‌رو است. طراحان سپر حرارتی حدها را به کلوین بیان می‌کنند و مقدار سلسیوس برای مخاطب عام مناسب است، پس مرحلهٔ محاسبهٔ «تبدیل K به °C» در هر خلاصهٔ مأموریت ظاهر می‌شود.

تابش جسم سیاه

هر جسمی که دما دارد نور گسیل می‌کند. جسمی در 300 K، یعنی 27 °C، در فروسرخ می‌درخشد، جسمی در 3000 K، یعنی 2727 °C، نارنجی می‌درخشد و جسمی در 6000 K، یعنی 5727 °C، سفید به نظر می‌رسد. قانون پلانک دما را به کلوین می‌خواهد، پس هر محاسبهٔ رنگ یک ستاره با یک تبدیل شروع می‌شود.

خورشیدگرفتگی و تاج خورشید

تاج خورشید هنگام خورشیدگرفتگی کامل دیده می‌شود و دمایی میان یک تا سه میلیون کلوین دارد، بسیار داغ‌تر از سطح 5772 K. دلیل این تضاد هنوز محل بحث است. در میلیون‌ها درجه، 273.15 خطای گرد کردن است، پس مقاله‌ها به کلوین یا مگاکلوین سخن می‌گویند.

یخ در جهان‌های دور

یخ آب روی اروپا در 100 K، یعنی منفی 173 °C، مثل سنگ سخت است. یخ‌های متان و نیتروژن روی پلوتو در 44 K، یعنی منفی 229 °C، کوه و یخچال می‌سازند. مأموریت‌های وویجر و افق‌های نو دما را با ابزارهای فروسرخ اندازه گرفتند و یافته‌ها در مقاله‌های فنی به کلوین آمده‌اند.

کار با یک فهرست دما

فهرست ستاره‌ها و سیاره‌ها اغلب به صورت جدول به کلوین می‌آید. ستون جدیدی با =A2-273.15 سلسیوس را می‌دهد و اصل برای مرجع دست‌نخورده می‌ماند. چون بازه از چند کلوین تا هزاران کلوین می‌رود، برای ورودی‌های بزرگ نمایش علمی و برای کوچک‌ها دو رقم اعشار به کار ببرید. یکا را به هر سرستون اضافه کنید تا برگه با اطمینان به اشتراک گذاشته شود.

گرد کردن و دقت

دمای اجرام نجومی به ندرت با دقتی بهتر از چند درصد شناخته می‌شود. نوشتن 5498.85 °C برای خورشید دقتی را القا می‌کند که داده‌ها ندارند. به دقت منبع گرد کنید، مثلاً 5500 °C، و برای میلیون‌ها کلوین نمایش علمی به کار ببرید.

میان‌بُر ذهنی

273 را کم کنید و ادامه دهید. برای 300 K، عدد 27 °C برآورد خوبی است. برای 100 K، منفی 173 °C. برای هر چیز بالاتر از چند هزار کلوین، اختلاف مبنا را می‌توان نادیده گرفت و مقدار سلسیوس اساساً همان عدد است.

نقاط مرجعی که باید حفظ کرد

273.15 K نقطهٔ انجماد آب است، 288 K میانگین زمین، 373.15 K نقطهٔ جوش، 5772 K سطح خورشید، 77 K نیتروژن مایع و 2.7 K تابش زمینهٔ کیهانی. اگر این شش را به خاطر بسپارید، می‌توانید هر عددی را در مقالهٔ نجومی روی نقشه‌ای ذهنی جا دهید.

نردبان مرجع

2.725 K برابر منفی 270.4 °C است. 20 K برابر منفی 253.15 °C. 77 K برابر منفی 196.15 °C. 273.15 K برابر 0 °C. 288 K برابر 14.85 °C. 373.15 K برابر 100 °C. 5772 K برابر 5498.85 °C. چنین نردبانی بررسی‌های سریع را آسان می‌کند.

کوتوله‌های سفید و ستاره‌های نوترونی

کوتولهٔ سفید جوانی مثل شعرای یمانی ب سطحی نزدیک 25,000 K دارد، یعنی 24,727 °C، و در میلیاردها سال به‌آرامی سرد می‌شود. ستارهٔ نوترونی تازه‌متولد سطحی نزدیک یک میلیون کلوین دارد، حدود 1,000,000 °C. اختلاف 273.15 در این مقدارها ناپدید می‌شود و مقاله‌های حرفه‌ای اصلاً به سلسیوس زحمت نمی‌دهند.

بررسی با معکوس کردن

برای بررسی هر نتیجهٔ تبدیل K به °C، 273.15 را اضافه کنید و ببینید به مقدار اول برمی‌گردید یا نه. اگر 300 K شد 26.85 °C، پس 26.85 به اضافهٔ 273.15 برابر 300 است. آزمون دوم جهت است: عدد سلسیوس همیشه از عدد کلوین کوچک‌تر است.

تفاضل دما

وقتی ابزار یک کاوشگر 5 K گرم می‌شود، 5 °C گرم می‌شود. تفاضل به کلوین با همان تفاضل به سلسیوس برابر است. هرگز 273.15 را از تفاضل کم نکنید. مهندسان مأموریت بازه‌های دما را می‌گویند، مثلاً 60 K میان روز و شب روی یک سطح، و این بازه‌ها در هر دو مقیاس یکسان‌اند.

درست نوشتن یکا

کلوین را K بنویسید، با فاصله پس از عدد و بدون علامت درجه: 5772 K. سلسیوس را °C بنویسید، با فاصله: 5499 °C. نویسندگان علمی گاهی از سر عادت °K می‌گذارند، که دستگاه SI اجازه نمی‌دهد و ویراستاران آن را خطا علامت می‌زنند.

لبهٔ صفر مطلق

هیچ جسمی نمی‌تواند به 0 K برسد، اما آزمایشگاه‌ها تا میلیاردم کلوین نزدیک شده‌اند. روی زمین سردترین جای طبیعی قطب جنوب است، در حدود 184 K، یعنی منفی 89 °C. خود فضا، میان کهکشان‌ها، با تابش زمینهٔ کیهانی تا 2.7 K گرم می‌شود، پس حتی خالی‌ترین فضا هم بالاتر از صفر مطلق است.

خواندن یک برگهٔ اطلاعات

برگه‌های اطلاعات سیاره‌های ناسا دمای میانگین را به کلوین فهرست می‌کنند، معمولاً کنار سلسیوس. عددها میانگین روی سطح یا در فشار استاندارد هستند، نه آنچه دماسنجی روی زمین در یک لحظهٔ معین نشان می‌دهد. وقتی با محاسبهٔ «تبدیل K به °C» تبدیل می‌کنید، یادتان باشد میانگین‌ها نوسان‌های بزرگ روز و شب را پنهان می‌کنند.

کوتوله‌های قهوه‌ای

کوتوله‌های قهوه‌ای اجرامی هستند که برای شروع همجوشی هیدروژن بسیار کوچک‌اند. گرم‌ترین‌ها نزدیک 2000 K هستند، یعنی 1727 °C، و سردترین‌های شناخته‌شده فقط چند صد کلوین دارند، مثل 300 تا 400 K، یعنی 27 تا 127 °C، قابل مقایسه با یک روز گرم یا آب جوشان. در فروسرخ می‌درخشند و تلسکوپ‌های حساس به گرما آن‌ها را پیدا می‌کنند. محاسبهٔ «تبدیل K به °C» دمای جرمی دور را با اصطلاحات روزمره بیان می‌کند.

جو سیاره‌ها و ابرها

بالای ابرهای مشتری، در سطح یک بار، نزدیک 165 K است، یعنی منفی 108 °C، و از یخ آمونیاک ساخته شده‌اند. عمیق‌تر، دما حدود 2 K در هر کیلومتر بالا می‌رود، پس در ترازی که ابرهای آب ممکن است شکل بگیرند نزدیک 273 K است، یعنی 0 °C. زحل و نپتون الگوهای مشابهی نشان می‌دهند و مدل‌های جوی غول‌های گازی به کلوین نوشته می‌شوند.

کاوشگرهای وویجر و پایونیر

کاوشگرهای فضای ژرف گرم‌کن‌های رادیوایزوتوپی و پتوهای حرارتی دارند تا وسایل الکترونیکی را در تاریکی گرم نگه دارند. ابزارهای وویجر، دور از خورشید، بالای 250 K نگه داشته می‌شوند، یعنی منفی 23 °C، هرچند فضای اطرافشان فقط چند کلوین است. با کاهش توان، تیم مأموریت گرم‌کن‌ها را خاموش می‌کند و دمای ابزارها هر سال چند کلوین پایین می‌آید، تغییری که هم به کلوین و هم به سلسیوس ثبت می‌شود.

پهنهٔ زیست‌پذیر

آب مایع میان 273.15 K و 373.15 K در یک جو وجود دارد، یعنی میان 0 °C و 100 °C. دمای تعادل یک سیاره به فاصله‌اش از ستاره و بازتابندگی‌اش بستگی دارد. زمین بدون اثر گلخانه‌ای نزدیک 255 K می‌بود، یعنی منفی 18 °C، و 288 K واقعی، یعنی 15 °C، از 33 K می‌آید که گازهای گلخانه‌ای اضافه می‌کنند.

مشتری‌های داغ

بعضی فراخورشیدی‌ها آن‌قدر نزدیک ستاره‌هایشان می‌گردند که دمای روزشان به 1500 تا 3000 K می‌رسد، یعنی 1227 تا 2727 °C. آهن در 1811 K ذوب می‌شود، یعنی 1538 °C، پس فلزها آنجا مایع یا گاز خواهند بود. ستاره‌شناسان این دماها را به طور غیرمستقیم، از نوری که سیاره‌ها گسیل می‌کنند، اندازه می‌گیرند و به کلوین می‌گویند.

تلسکوپ فضایی جیمز وب

وب آینه و ابزارهایش را پشت سپر خورشیدی پنج‌لایه نزدیک 40 K نگه می‌دارد، یعنی منفی 233 °C. ابزار فروسرخ میانی با یخچال برودتی حتی بیشتر خنک می‌شود، تا حدود 7 K، یعنی منفی 266 °C. این سرما لازم است تا گرمای خود تلسکوپ نور فروسرخ ضعیف اجرام دور را غرق نکند. گزارش‌های مهندسی کلوین به کار می‌برند، در حالی که خبرها سلسیوس می‌دهند.

ابرهای مولکولی

ابرهایی که ستاره‌ها در آن‌ها شکل می‌گیرند از سردترین جاهای کهکشان‌اند، در 10 تا 20 K، یعنی منفی 263 تا منفی 253 °C. در آن دما گازها توده می‌شوند و گرانش می‌تواند کنترل را به دست بگیرد. اخترشناس رادیویی که چنین ابری را با سطح زمین در 288 K مقایسه می‌کند، فاصله‌ای بیش از 270 K می‌بیند که محاسبهٔ «تبدیل K به °C» به تصور آن کمک می‌کند.

تابش زمینهٔ ریزموج کیهانی

تابش باقی‌مانده از جهان نخستین دمایی برابر 2.725 K دارد، یعنی منفی 270.425 °C. هنگام گسیل بسیار داغ‌تر بود، حدود 3000 K، یعنی 2727 °C، وقتی اتم‌ها برای اولین بار شکل گرفتند. انبساط نور را کشیده و از آن زمان با ضریب حدود 1100 سردش کرده است. عدد در هر کتاب درسی به کلوین آمده است.

نقطه‌های افراطی ماه

استوای ماه در ظهر به حدود 390 K می‌رسد، یعنی 117 °C، و شب به حدود 95 K می‌افتد، یعنی منفی 178 °C، چون جوی برای نگه داشتن گرما نیست. در دهانه‌های همیشه سایه‌دار نزدیک قطب‌ها، دما می‌تواند زیر 40 K برود، یعنی منفی 233 °C، آن‌قدر سرد که یخ آب را میلیاردها سال به دام بیندازد.

مأموریت‌های مریخ

مریخ‌نوردها دمای هوایی ثبت می‌کنند که از حدود 293 K، یعنی 20 °C، در ظهر تابستان نزدیک استوا تا 150 K، یعنی منفی 123 °C، در شب قطبی نوسان می‌کند. بازهٔ روزانهٔ معمول 70 تا 100 K است. گزارش‌های مأموریت کلوین به کار می‌برند، اما خلاصه‌های مطبوعاتی به سلسیوس برمی‌گردانند و یک تبدیل سریع K به °C به شما اجازه می‌دهد عددهایشان را بسنجید.

مقدارهای بیشتر برای تبدیل K به °C

فهرستی بلندتر از تبدیل‌ها

اگر مقداری که لازم دارید در فهرست اول نیست، این تبدیل‌های بیشتر ممکن است آن‌قدر نزدیک باشند که مستقیم بخوانید:

• -273.15 K = -546.3 °C
• -100 K = -373.15 °C
• -20 K = -293.15 °C
• 10 K = -263.15 °C
• 15 K = -258.15 °C
• 25 K = -248.15 °C
• 30 K = -243.15 °C
• 50 K = -223.15 °C

لغزش‌های رایج هنگام تبدیل K به °C

جمع کردن به جای تفریق

سلسیوس عدد کوچک‌تر است. اگر 300 K شد 573.15، جمع کرده‌اید.

کم کردن از تفاضل

بازهٔ 10 K بازهٔ 10 °C است. 273.15 را از آن کم نکنید.

نوشتن °K

کلوین علامت درجه نمی‌گیرد. 300 K بنویسید.

پرسش‌های سریع

روش محاسبهٔ «تبدیل K به °C» چیست؟

273.15 را کم کنید.

300 K چند درجهٔ سلسیوس است؟

26.85 °C.

273.15 K چند درجهٔ سلسیوس است؟

0 °C.

0 K چند درجهٔ سلسیوس است؟

منفی 273.15 °C.

آیا عدد من ذخیره یا ارسال می‌شود؟

خیر، روی دستگاه شما می‌ماند.

مقصد بعدی

مبدل‌های دمای دیگر اینجا فهرست شده‌اند: تبدیل K به °F، تبدیل K به °R، تبدیل °Ré به °C، تبدیل °F به °C، تبدیل °C به °Ré، تبدیل km به mi، تبدیل mi به km، تبدیل L به gal، تبدیل gal به L. اگر جهت مخالف را می‌خواهید، از تبدیل °C به K استفاده کنید.

جمع‌بندی: محاسبهٔ «تبدیل K به °C» 273.15 را کم می‌کند و نتیجه باید یکایش را همراه داشته باشد. عددی که وارد می‌کنید فقط روی دستگاه شما پردازش می‌شود.