แปลง °F เป็น K ฟาเรนไฮต์ ↔ เคลวิน ฟรี ออนไลน์ ปลอดภัย
พิมพ์อุณหภูมิเป็น ฟาเรนไฮต์ แล้วอ่านค่าเป็น เคลวิน ได้ทันที ความสัมพันธ์นี้แม่นยำตามนิยาม การคำนวณทำในเบราว์เซอร์ของคุณ และไม่มีอะไรถูกส่งไปที่ใด
ไม่มีการอัปโหลด
ค่าที่พบบ่อย — แปลง °F เป็น K (ฟาเรนไฮต์ ↔ เคลวิน)
| °F | K |
|---|---|
| -40 | 233.15 |
| 0 | 255.372222222 |
| 32 | 273.15 |
| 50 | 283.15 |
| 68 | 293.15 |
| 77 | 298.15 |
| 98.6 | 310.15 |
| 212 | 373.15 |
หน่วยเหล่านี้มาจากไหน
ฟาเรนไฮต์กำหนดจุดศูนย์ของเขาในปี 1724 ไว้ที่สิ่งที่เย็นที่สุดซึ่งเขาทำได้อย่างสม่ำเสมอ คือน้ำเกลือผสมน้ำแข็งกับน้ำ และกำหนดอุณหภูมิร่างกายไว้ใกล้ 96 เพื่อให้แบ่งสเกลของเขาออกเป็นส่วนย่อยได้ซ้ำแล้วซ้ำอีก เซลเซียสเผยแพร่สเกลของเขาในปี 1742 ในทิศทางกลับกัน คือให้ 0 เป็นจุดเดือดและ 100 เป็นจุดเยือกแข็ง และสเกลนี้ถูกกลับด้านหลังเขาเสียชีวิต ท่านจึงเป็นที่จดจำจากสเกลที่ตนเองไม่เคยใช้ เคลวินเป็นสเกลเดียวในสี่สเกลที่เริ่มต้นตรงจุดที่ไม่เหลืออะไรให้ดึงออกอีกแล้ว คือศูนย์สัมบูรณ์ ตั้งแต่ปี 2019 เคลวินถูกนิยามโดยกำหนดค่าคงที่ของโบลต์ซมันน์ แทนที่จะอิงกับจุดสามสถานะของน้ำ หน่วยเคลวินจึงไม่ขึ้นกับสารใดสารหนึ่งอีกต่อไป แรงคินคือองศาของฟาเรนไฮต์ที่นับจากศูนย์สัมบูรณ์ ส่วนเรโอมูร์ซึ่งมี 80 องศาระหว่างจุดเยือกแข็งกับจุดเดือด ยังหลงเหลืออยู่ส่วนใหญ่ในสูตรอาหารเก่า ๆ และโรงงานทำชีสบางแห่ง
คุณพบหน่วยเหล่านี้ที่ไหน
เซลเซียสใช้กับการพยากรณ์อากาศ การทำอาหาร และการแพทย์ในเกือบทุกที่ ฟาเรนไฮต์ทำหน้าที่เดียวกันนี้ในสหรัฐอเมริกา และยังมีที่ยืนในการตั้งอุณหภูมิเตาอบและในสูตรอาหารอเมริกัน เคลวินเป็นของวิชาฟิสิกส์ อุณหภูมิสีของหลอดไฟและหน้าจอ และทุกสิ่งที่เย็นจัดจนเลขติดลบกลายเป็นเรื่องยุ่งยาก แรงคินปรากฏในอุณหพลศาสตร์แบบอเมริกัน ส่วนเรโอมูร์ปรากฏหลัก ๆ ในเอกสารทางประวัติศาสตร์ ซึ่งเป็นเหตุผลที่สูตรอาหารเก่าอาจทำให้คนที่อ่านโดยเข้าใจว่าเป็นเซลเซียสเข้าใจผิดได้
คำถามที่คนมักถาม
จริงหรือไม่ที่ −40 °C กับ −40 °F เท่ากัน?
จริง และเป็นจุดเดียวที่สองมาตราส่วนนี้ตรงกัน องศาฟาเรนไฮต์เล็กกว่าองศาเซลเซียส คือเก้าองศาต่อทุกห้าองศา และสองมาตราส่วนเริ่มจากศูนย์คนละจุด อุณหภูมิเดียวที่ความต่างของขนาดกับความต่างของจุดเริ่มต้นหักล้างกันพอดีคือลบสี่สิบ ต่ำกว่านั้น ตัวเลขฟาเรนไฮต์จะเป็นค่าที่ต่ำกว่าของสองมาตราส่วน
ทำไมเคลวินจึงไม่มีเครื่องหมายองศา?
เพราะตั้งแต่ปี 1967 เคลวินเป็นหน่วยในตัวเอง เขียนเป็น K และอ่านว่าเคลวิน ไม่ใช่องศาเคลวิน ศูนย์เคลวินคืออุณหภูมิศูนย์สัมบูรณ์ ซึ่งเท่ากับ −273.15 °C และหนึ่งขั้นของเคลวินมีขนาดเท่ากับหนึ่งองศาเซลเซียสทุกประการ การแปลงจึงเป็นเพียงการบวกหรือลบ 273.15
คำตอบแม่นยำหรือไม่?
ถ้าหน่วยทั้งสองกำหนดค่าอิงกันด้วยจำนวนเต็ม คำตอบก็แม่นยำ — หน้านี้บอกไว้เหนือตัวเลข และการปัดเศษมีเพียงในจำนวนหลักที่แสดง แต่ถ้าอัตราส่วนไม่เป็นทศนิยมจำกัด หน้านี้จะแสดง 12 หลักนัยสำคัญ และบอกว่าความสัมพันธ์นั้นเป็นค่าประมาณ แทนที่จะแสร้งว่าแม่นยำ
สิ่งที่ฉันพิมพ์จะออกจากอุปกรณ์ของฉันหรือไม่?
ไม่ การคำนวณทำในเบราว์เซอร์ของคุณ ไม่มีอะไรถูกอัปโหลด และก็ไม่มีเซิร์ฟเวอร์ให้อัปโหลดไปด้วย โหลดหน้านี้เพียงครั้งเดียว แล้วจะใช้งานต่อได้แม้ปิดเครือข่าย
เตาหลอม เครื่องยนต์ไอพ่น และโรงไฟฟ้า: จากฟาเรนไฮต์เป็นเคลวิน
อุตสาหกรรมอเมริกันยังคงระบุอุณหภูมิของอุปกรณ์ที่ร้อนจัดเป็นองศาฟาเรนไฮต์ เช่น กังหันไอน้ำทำงานที่ 1,000 °F กังหันทางเข้าของเครื่องยนต์ไอพ่นเจอ 2,700 °F และเตาอบความร้อนตั้งไว้ที่ 1,500 °F แต่ตำราเรียนและมาตรฐานสากลใช้เคลวิน หากต้องการแปลง °F เป็น K ให้บวก 459.67 แล้วคูณด้วย 5/9 หรือลบ 32 คูณด้วย 5/9 แล้วบวก 273.15 ดังนี้ 212 °F คือ 373.15 K, 1,000 °F คือ 810.93 K และ 2,700 °F คือ 1,755.37 K เครื่องคำนวณด้านบนทำทุกขั้นตอนให้ขณะที่คุณพิมพ์ และหัวข้อด้านล่างแสดงว่าตัวเลขเหล่านี้มีความหมายอย่างไรสำหรับโลหะ เครื่องยนต์ การผลิตไฟฟ้า ไฟ และการบิน
คุณจะพบสูตรพร้อมตัวอย่างการคำนวณ ประวัติโดยย่อของแต่ละสเกล การเปรียบเทียบ กรณีใช้งานจากอุตสาหกรรมและการบินอวกาศจำนวนมาก และข้อผิดพลาดที่ควรหลีกเลี่ยง การคำนวณทำงานในเบราว์เซอร์ของคุณ และสิ่งที่คุณพิมพ์จะไม่ถูกส่งไปที่ใด
วิธีแปลง °F เป็น K: บวก 459.67 แล้วคูณด้วย 5/9
สูตร
สูตรโดยตรงคือ K = (°F + 459.67) × 5/9 และรูปแบบที่เทียบเท่ากันคือ K = (°F − 32) × 5/9 + 273.15 ดังนั้น 68 °F ได้ (68 + 459.67) × 5/9 = 293.15 K, 0 °F ได้ 255.37 K และ 98.6 °F ได้ 310.15 K หากต้องการแปลงกลับ ให้คูณเคลวินด้วย 9/5 แล้วลบ 459.67
ตัวอย่างการคำนวณ
น้ำเดือดที่ 212 °F คือ 373.15 K ไอน้ำร้อนยิ่งยวดที่ 1,000 °F คือ 810.93 K เตาเหล็กที่ 1,500 °F คือ 1,088.71 K อะลูมิเนียมหลอมเหลวที่ 1,221 °F ซึ่งเท่ากับ 933.4 K และทังสเตนที่ 6,192 °F ซึ่งเท่ากับ 3,695 K
ทำไมค่าชดเชยจึงเป็น 459.67
ศูนย์สัมบูรณ์คือ −459.67 °F เมื่อบวกค่านี้เข้ากับค่าฟาเรนไฮต์ จะได้องศาแรงคิน ซึ่งเริ่มจากศูนย์สัมบูรณ์แต่ยังคงขนาดช่วงแบบฟาเรนไฮต์ การหารด้วย 1.8 จะเปลี่ยนแรงคินเป็นเคลวิน สองการดำเนินการนี้รวมเป็นสูตรเดียวได้
การทดสอบความสมเหตุสมผลอย่างรวดเร็ว
ที่ −459.67 °F ผลลัพธ์ต้องเป็น 0 K หากวิธีใดไม่ให้ศูนย์สัมบูรณ์ที่จุดนั้น แสดงว่าขาดขั้นตอนหนึ่ง
สเกลฟาเรนไฮต์
สเกลของอุตสาหกรรมอเมริกัน
ฟาเรนไฮต์กำหนด 32 ที่จุดเยือกแข็งของน้ำ และ 212 ที่จุดเดือด ในสหรัฐอเมริกาสเกลนี้ปรากฏบนตัวควบคุมเตา เกจหม้อไอน้ำ ข้อมูลเครื่องยนต์ และเอกสารข้อมูลความปลอดภัย ดังนั้นข้อกำหนดของอเมริกันสำหรับอุปกรณ์ที่ร้อนจึงอยู่ในองศาเหล่านี้
ที่ที่พบ
ตัวควบคุมเตา เกจหม้อไอน้ำ คู่มืออากาศยาน และเอกสารข้อมูลความปลอดภัย
เคลวิน
สเกลสัมบูรณ์
เคลวินเป็นหน่วย SI ของอุณหภูมิ โดยมีศูนย์อยู่ที่ศูนย์สัมบูรณ์ สูตรทางอุณหพลศาสตร์และการถ่ายเทความร้อนต้องใช้หน่วยนี้ เพราะเกี่ยวข้องกับอัตราส่วนของอุณหภูมิสัมบูรณ์ เขียนเป็น K โดยไม่มีสัญลักษณ์องศา
ที่ที่พบ
การคำนวณทางวิศวกรรม ข้อมูลวัสดุ มาตรฐานสากล และงานวิจัย
ฟาเรนไฮต์เทียบกับเคลวิน
หนึ่งเคลวินเท่ากับ 1.8 องศาฟาเรนไฮต์ อุณหภูมิที่เพิ่มขึ้น 90 °F ผ่านเครื่องแลกเปลี่ยนความร้อนคือเพิ่มขึ้น 50 K ค่าสัมบูรณ์ต่างกันมากกว่านั้น คือ 1,000 °F เท่ากับ 810.93 K ดังนั้นตัวเลขสองค่านี้ดูไม่เกี่ยวกันเลยเมื่อมองครั้งแรก ที่อุณหภูมิสูงมาก ค่าชดเชยมีขนาดเล็กเมื่อเทียบกับค่าที่วัดได้ ดังนั้น 3,000 °F จึงอยู่ที่ประมาณ 1,922 K
สูตรนี้แม่นยำ จึงไม่มีการปัดเศษในการแปลงเอง กับดักคือการใช้ 273 ในที่ที่ต้องใช้ 273.15 และการแปลงผลต่างเหมือนเป็นอุณหภูมิ
การแปลงนี้ปรากฏที่ไหนบ้าง
โลหะและการหลอมเหลว
ตะกั่วหลอมที่ 621 °F หรือ 600.6 K ดีบุกที่ 450 °F หรือ 505.1 K อะลูมิเนียมที่ 1,221 °F หรือ 933.4 K เงินที่ 1,763 °F หรือ 1,235 K ทองคำที่ 1,948 °F หรือ 1,337 K และทองแดงที่ 1,984 °F หรือ 1,358 K เหล็กกล้าหลอมระหว่างประมาณ 2,500 ถึง 2,800 °F ซึ่งคือ 1,644 ถึง 1,811 K ขึ้นกับปริมาณคาร์บอน การคำนวณ “แปลง °F เป็น K” สำหรับแต่ละค่าทำให้คู่มือของสหรัฐอเมริกาอยู่บนมาตรฐานเดียวกับเอกสารข้อมูลของยุโรป
เครื่องยนต์ไอพ่นและกังหันก๊าซ
ก๊าซที่เข้ากังหันสมัยใหม่อาจอยู่ที่ 2,700 ถึง 3,000 °F ซึ่งคือ 1,755 ถึง 1,922 K ร้อนกว่าจุดหลอมเหลวของโลหะผสมที่ใช้ทำใบพัด ซึ่งอยู่รอดได้เพราะการระบายความร้อนภายในและสารเคลือบเซรามิก ก๊าซไอเสียจากเครื่องยนต์ลูกสูบอยู่ที่ประมาณ 1,200 ถึง 1,600 °F หรือ 922 ถึง 1,144 K
โรงไฟฟ้า
ไอน้ำในโรงไฟฟ้าถ่านหินถูกทำให้ร้อนยิ่งยวดถึงประมาณ 1,000 ถึง 1,100 °F ซึ่งคือ 811 ถึง 866 K เครื่องปฏิกรณ์แบบน้ำอัดความดันรักษาสารหล่อเย็นไว้ใกล้ 600 °F หรือ 589 K และเครื่องปฏิกรณ์แบบน้ำเดือดใกล้ 550 °F หรือ 561 K คู่มือโรงงานในสหรัฐอเมริกาให้ค่าเป็นฟาเรนไฮต์ ขณะที่การเปรียบเทียบระดับสากลต้องใช้เคลวินหรือเซลเซียส
การอบความร้อนเหล็กกล้า
เหล็กกล้าถูกทำให้แข็งโดยการให้ความร้อนเกินประมาณ 1,500 °F ซึ่งคือ 1,088.7 K แล้วชุบเย็น และอบคืนไฟที่ 300 ถึง 1,000 °F หรือ 422 ถึง 811 K โรงงานในสหรัฐอเมริกาตั้งตัวควบคุมเป็นฟาเรนไฮต์ ตำราวัสดุศาสตร์ที่มีแผนภาพเฟสเขียนเป็นเคลวินหรือเซลเซียส และนักศึกษาที่จับคู่สูตรกับแผนภาพต้องใช้การคำนวณ “แปลง °F เป็น K” สำหรับแต่ละขั้นตอน
ตัวเร่งปฏิกิริยาในท่อไอเสีย
ตัวเร่งปฏิกิริยาเริ่มทำงานที่ประมาณ 482 °F หรือ 523 K ซึ่งเรียกว่าจุดเริ่มทำงาน และทำงานได้ดีที่สุดระหว่าง 750 ถึง 1,500 °F หรือ 672 และ 1,089 K เครื่องยนต์เย็นปล่อยมลพิษมากกว่าเพราะตัวเร่งปฏิกิริยายังไม่ถึงอุณหภูมิเหล่านี้ วิศวกรยานยนต์ในสหรัฐอเมริการะบุเป็นฟาเรนไฮต์ และมาตรฐานสากลใช้เซลเซียส
เครื่องยนต์และการระบายความร้อน
น้ำหล่อเย็นเครื่องยนต์ที่ 195 ถึง 220 °F คือ 364 ถึง 378 K สารหล่อเย็นเดือดที่อุณหภูมิสูงขึ้นภายใต้ความดัน ฝาหม้อน้ำ 15 psi ยกจุดเดือดของส่วนผสมไกลคอล 50 เปอร์เซ็นต์ขึ้นไปประมาณ 265 °F ซึ่งคือ 402 K การคำนวณการถ่ายเทความร้อนในหม้อน้ำใช้ผลต่างอุณหภูมิ ซึ่งมีค่าเคลวินเท่ากับค่าองศาเซลเซียส
หม้อไอน้ำอุตสาหกรรม
หม้อไอน้ำแบบแพ็กเกจที่ผลิตไอน้ำอิ่มตัวที่ 150 psig มีอุณหภูมิไอน้ำใกล้ 366 °F ซึ่งคือ 459 K น้ำป้อนเข้าที่ 227 °F หรือ 381 K จากเครื่องไล่อากาศ การอุ่นน้ำป้อนทุก 10 ถึง 11 องศาประหยัดเชื้อเพลิงได้ประมาณหนึ่งเปอร์เซ็นต์ วิศวกรหม้อไอน้ำทำงานเป็นฟาเรนไฮต์ และการคำนวณ “แปลง °F เป็น K” คือขั้นแรกในการเปรียบเทียบกับแบบของยุโรป
แก้วและเซรามิก
แก้วบรรจุภัณฑ์ถูกหลอมที่ประมาณ 2,700 °F ซึ่งคือ 1,755 K และอบอ่อนใกล้ 1,050 °F หรือ 839 K พอร์ซเลนชั้นดีเผาที่ประมาณ 2,400 °F หรือ 1,589 K อุณหภูมิเตาเผาในคู่มือสตูดิโออยู่ในหน่วยฟาเรนไฮต์ แต่เอกสารข้อมูลวัสดุระบุจุดเผาผนึกเป็นเคลวิน ช่างปั้นเซรามิกและวิศวกรจึงมักต้องแปลง
เตาเซมิคอนดักเตอร์
ผู้ผลิตชิปปลูกชั้นออกไซด์ที่ 1,500 ถึง 2,000 °F ซึ่งคือ 1,089 ถึง 1,366 K และแพร่สารเจือที่อุณหภูมิใกล้เคียงกัน ซิลิคอนหลอมที่ 2,577 °F หรือ 1,687 K วิศวกรกระบวนการในสหรัฐอเมริการะบุเป็นฟาเรนไฮต์สำหรับเตารุ่นเก่า และเซลเซียสสำหรับเครื่องมือรุ่นใหม่ ดังนั้นตารางที่มีทั้งสองแบบและคอลัมน์การคำนวณ “แปลง °F เป็น K” จึงเป็นประโยชน์
การเชื่อมและการบัดกรี
ตะกั่วบัดกรีแบบอ่อนหลอมใกล้ 361 °F หรือ 456 K สำหรับดีบุก-ตะกั่ว และโลหะผสมบัดกรีเงินหลอมที่ 1,100 ถึง 1,600 °F หรือ 866 ถึง 1,144 K แอ่งหลอมเหลวของรอยเชื่อมเหล็กเกิน 2,800 °F หรือ 1,811 K มาตรฐานการเชื่อมของอเมริกันระบุอุณหภูมิอุ่นก่อนเป็นฟาเรนไฮต์ เช่น 200 °F สำหรับชิ้นงานหนา ซึ่งคือ 366.5 K
สูตรในสเปรดชีต
ใส่ค่าฟาเรนไฮต์ในคอลัมน์ A และใช้ =(A2+459.67)*5/9 ในคอลัมน์ B สำหรับทิศทางกลับ ให้ใช้ =B2*9/5-459.67 สำหรับผลต่าง ให้ใช้ =A2*5/9 โดยไม่มีค่าชดเชย จัดรูปแบบเป็นทศนิยมสองตำแหน่ง ระบุหน่วยของแต่ละค่า และเก็บค่าเดิมไว้เพื่อการตรวจสอบย้อนกลับ
การปัดเศษและความแม่นยำ
สูตรนั้นแม่นยำ แต่เครื่องมือวัดในกระบวนการไม่เป็นเช่นนั้น เทอร์โมคัปเปิลของเตาที่แม่นยำ ±1% ที่ 1,500 °F มีความไม่แน่นอน 15 °F หรือ 8 K ให้รายงาน 1,089 K ไม่ใช่ 1,088.71 K เก็บความแม่นยำเต็มไว้ภายในการคำนวณ และปัดเศษเฉพาะตัวเลขสุดท้าย
ทางลัดในใจ
ลบ 32 คูณด้วย 0.556 และบวก 273 สำหรับ 1,000 °F: 968 คูณ 0.556 ได้ 538 บวก 273 ได้ 811 K ใกล้เคียงกับค่าที่แน่นอน 810.93 วิธีนี้แม่นยำถึงเศษเสี้ยวของเคลวินหากคุณเก็บทศนิยมสามตำแหน่งใน 0.556
ค่าสำคัญที่ควรจำ
32 °F คือ 273.15 K, 212 °F คือ 373.15 K, 68 °F คือ 293.15 K, 1,000 °F คือ 810.93 K และ −459.67 °F คือ 0 K การจำค่าเหล่านี้ช่วยให้สังเกตเห็นข้อผิดพลาดในการพิมพ์ในตารางข้อมูล
เตาปูนซีเมนต์และปูนขาว
เตาปูนซีเมนต์เผาวัตถุดิบที่ประมาณ 2,640 °F หรือ 1,723 K เท่ากับ 1,450 °C เตาปูนขาวทำงานที่ต่ำกว่า ใกล้ 1,650 ถึง 2,000 °F หรือ 1,172 ถึง 1,366 K เปลวไฟภายในอาจเกิน 3,500 °F หรือ 2,200 K ผู้ควบคุมใช้ฟาเรนไฮต์และเซลเซียสในแต่ละประเทศต่างกัน และข้อมูลเตาเดียวกันอาจต้องใช้การคำนวณ “แปลง °F เป็น K” สำหรับบริษัทระดับโลก
ตารางอ้างอิงแบบขั้นบันได
−459.67 °F คือ 0 K −320 °F คือ 77.6 K −40 °F คือ 233.15 K 0 °F คือ 255.37 K 32 °F คือ 273.15 K 100 °F คือ 310.93 K 500 °F คือ 533.15 K 1,000 °F คือ 810.93 K 2,000 °F คือ 1,366.5 K ตารางแบบนี้ช่วยตรวจตารางได้อย่างรวดเร็ว
การตรวจสอบด้วยการย้อนกลับ
หากต้องการตรวจผลการแปลง °F เป็น K ใด ๆ ให้คูณผลลัพธ์ด้วย 9/5 แล้วลบ 459.67 หาก 68 °F กลายเป็น 293.15 K แล้ว 293.15 คูณ 1.8 ได้ 527.67 และลบ 459.67 ได้ 68 การทดสอบที่สองคือเครื่องหมาย: ค่าเคลวินไม่เป็นลบเด็ดขาด
สเกลแรงคิน
แรงคินวัดจากศูนย์สัมบูรณ์ด้วยองศาขนาดแบบฟาเรนไฮต์ ดังนั้น °R = °F + 459.67 และ 68 °F คือ 527.67 °R เมื่อหารด้วย 1.8 ได้ 293.15 K ตำราอุณหพลศาสตร์อเมริกันรุ่นเก่าใช้แรงคินในกฎของแก๊ส การแปลงผ่านแรงคินเป็นวิธีที่เชื่อถือได้เพื่อหลีกเลี่ยงความผิดพลาด
ผลต่างอุณหภูมิ
เมื่อเครื่องแลกเปลี่ยนความร้อนยกอุณหภูมิของกระแสขึ้น 90 °F ค่าที่เพิ่มคือ 50 K การลดลง 36 °F คือการลดลง 20 K อย่าบวก 459.67 เข้ากับผลต่างเด็ดขาด ความร้อนจำเพาะในสหรัฐอเมริกาปรากฏเป็น Btu ต่อปอนด์ต่อ °F ขณะที่ใน SI เป็นจูลต่อกิโลกรัมต่อเคลวิน และทั้งสองสัมพันธ์กันด้วยตัวคูณ 4186.8
การอ่านเอกสารข้อมูลของอเมริกัน
เอกสารข้อมูลความปลอดภัยระบุจุดหลอมเหลว จุดเดือด จุดวาบไฟ และอุณหภูมิติดไฟได้เอง เป็นฟาเรนไฮต์ การคำนวณ “แปลง °F เป็น K” สำหรับแต่ละค่าทำให้การเปรียบเทียบระดับสากลง่ายขึ้น ตรวจว่าเอกสารระบุ "°F" หรือ "°C" เพราะบางฉบับให้ทั้งสองแบบ และการสับสนระหว่างสองหน่วยนี้อาจเปลี่ยนขีดจำกัดการจัดเก็บที่เย็นให้กลายเป็นร้อนได้
เครื่องแลกเปลี่ยนความร้อนและอุณหภูมิเข้าใกล้
เครื่องแลกเปลี่ยนความร้อนแบบเปลือกและท่อที่ทำให้น้ำมันเย็นลงจาก 300 °F เป็น 150 °F ด้วยน้ำที่ถูกให้ความร้อนจาก 80 °F เป็น 120 °F มีการลดลงด้านร้อน 150 °F หรือ 83.3 K และการเพิ่มขึ้นด้านเย็น 40 °F หรือ 22.2 K ผลต่างอุณหภูมิเฉลี่ยลอการิทึม ซึ่งเป็นค่าที่ใช้ในการออกแบบ คำนวณจากผลต่าง จึงเท่ากันในหน่วยที่อิงฟาเรนไฮต์และอิงเคลวินหลังคูณด้วยตัวคูณ 5/9
การขยายตัวจากความร้อนของท่อเหล็กกล้า
ท่อเหล็กกล้าขยายตัวประมาณ 0.0000065 ต่อ °F หรือ 0.0000117 ต่อ K ท่อยาว 100 ft ที่ถูกให้ความร้อนจาก 70 ถึง 400 °F เพิ่มขึ้น 330 °F หรือ 183 K ยาวขึ้นประมาณ 2.6 นิ้ว สัมประสิทธิ์ระบุต่อ °F ในรหัสของสหรัฐอเมริกา และต่อ K ในรหัส SI และตัวคูณระหว่างสองค่าคือ 1.8 ซึ่งเป็นเหตุผลที่การคำนวณ “แปลง °F เป็น K” กับช่วงอุณหภูมิเป็นการตรวจสอบที่พบบ่อย
การเผาขยะ
ข้อบังคับการเผาขยะอันตรายมักกำหนดอย่างน้อย 1,800 °F ซึ่งคือ 1,255 K หรือประมาณ 980 °C โดยมีเวลาคงอยู่สองวินาที อุณหภูมิสูงนี้ทำลายสารประกอบอินทรีย์ ใบอนุญาตด้านสิ่งแวดล้อมในสหรัฐอเมริการะบุเป็นฟาเรนไฮต์ ขณะที่ข้อกำหนดของยุโรปใช้ 850 °C หรือ 1,100 °C ดังนั้นการแปลงช่วยเปรียบเทียบกฎเกณฑ์
จุดวาบไฟของเชื้อเพลิง
น้ำมันเบนซินมีจุดวาบไฟใกล้ −45 °F หรือ 230.4 K จึงติดไฟได้แม้ในวันที่หนาว เชื้อเพลิง Jet A วาบไฟที่ 100 °F ขึ้นไป หรือ 310.9 K ดีเซลวาบไฟที่ 125 °F ขึ้นไป หรือ 324.8 K เอกสารข้อมูลความปลอดภัยในสหรัฐอเมริการะบุตัวเลขเหล่านี้เป็นฟาเรนไฮต์ และวิศวกรดับเพลิงแปลงเพื่อการเปรียบเทียบระดับสากล
อุณหภูมิติดไฟได้เอง
น้ำมันเบนซินติดไฟได้เองใกล้ 495 °F หรือ 530.4 K โพรเพนต้องการประมาณ 842 °F หรือ 723.2 K และไฮโดรเจนประมาณ 932 °F หรือ 773.2 K กระดาษติดไฟใกล้ 451 °F หรือ 506.5 K ซึ่งเป็นตัวเลขที่ตั้งชื่อนวนิยายชื่อดังเรื่องหนึ่ง การคำนวณ “แปลง °F เป็น K” กับตัวเลขเหล่านี้วางไว้บนสเกลที่ใช้ในการคำนวณความปลอดภัยทางอุณหพลศาสตร์
ไฟป่าและเปลวไฟ
เปลวไฟในไฟป่าสูงถึง 1,500 ถึง 2,000 °F ซึ่งคือ 1,089 ถึง 1,366 K และอุณหภูมิที่พื้นดินอาจต่ำกว่านั้นหลายร้อยองศา ไม้เริ่มไหม้เกรียมตั้งแต่ประมาณ 540 °F หรือ 555 K นักวิทยาศาสตร์ด้านไฟสร้างแบบจำลองรังสีโดยใช้เคลวิน ขณะที่ประกาศสาธารณะใช้ฟาเรนไฮต์ ดังนั้นการคำนวณ “แปลง °F เป็น K” จึงเชื่อมทั้งสองเข้าด้วยกัน
การบินเหนือเสียง
ที่ Mach 3 ผิวของ SR-71 Blackbird สูงถึงประมาณ 600 °F หรือ 589 K ซึ่งต้องสร้างด้วยไทเทเนียม จมูกของคองคอร์ดสูงถึง 260 °F หรือ 400 K ที่ Mach 2 ที่ความเร็วเช่นนี้ความร้อนจากอากาศพลศาสตร์เป็นปัจจัยหลัก และอุณหภูมิคำนวณจากสูตรสถานะนิ่ง ซึ่งต้องใช้อุณหภูมิสัมบูรณ์
บรรยากาศมาตรฐาน
บรรยากาศมาตรฐานสากลกำหนดอุณหภูมิระดับน้ำทะเลที่ 59 °F ซึ่งคือ 288.15 K ลดลงเป็น −69.7 °F หรือ 216.65 K ที่ 11 km ซึ่งคงอยู่ตลอดชั้นสตราโตสเฟียร์ตอนล่าง นักบินในสหรัฐอเมริกาอ่านอุณหภูมิอากาศภายนอกเป็นเซลเซียสบนเครื่องมือส่วนใหญ่ แต่คู่มือการบินอาจใช้ฟาเรนไฮต์สำหรับแผนภูมิสมรรถนะ
การกลับเข้าบรรยากาศและแผ่นป้องกันความร้อน
กระเบื้องของกระสวยอวกาศปกป้องโครงอากาศยานจากอุณหภูมิพื้นผิวใกล้ 2,300 °F หรือ 1,533 K ขณะที่คาร์บอน-คาร์บอนเสริมแรงที่จมูกและขอบปีกเจอสูงถึง 3,000 °F หรือ 1,922 K โครงสร้างอะลูมิเนียมที่อยู่ด้านหลังต้องคงอยู่ต่ำกว่าประมาณ 350 °F หรือ 450 K วิศวกรแผ่นป้องกันความร้อนทำงานจากรายงานของ NASA ในหน่วยฟาเรนไฮต์และเคลวิน
ค่าเพิ่มเติมสำหรับแปลง °F เป็น K
รายการการแปลงที่ยาวขึ้น
หากค่าที่คุณต้องการไม่อยู่ในรายการแรก การแปลงเพิ่มเติมเหล่านี้อาจใกล้เคียงพอที่จะอ่านค่าได้โดยตรง:
- -273.15 °F = 103.622 K
- -100 °F = 199.817 K
- -20 °F = 244.261 K
- 10 °F = 260.928 K
- 15 °F = 263.706 K
- 25 °F = 269.261 K
- 30 °F = 272.039 K
- 50 °F = 283.15 K
ข้อผิดพลาดที่พบบ่อยเมื่อแปลง °F เป็น K
ลืม 459.67
การคูณด้วย 5/9 เพียงอย่างเดียวให้ผลลัพธ์ที่เล็กเกินไปมาก 212 °F ไม่ใช่ 117.8 K แต่เป็น 373.15 K
แปลงผลต่างเหมือนเป็นอุณหภูมิ
การเพิ่มขึ้น 18 °F คือการเพิ่มขึ้น 10 K อย่าบวก 459.67
ปัดเศษค่าคงที่
ใช้ 459.67 และ 273.15 การปัดเป็น 460 และ 273 ทำให้เกิดความคลาดเคลื่อนหนึ่งในสามของเคลวินในงานที่ต้องการความแม่นยำ
คำตอบสั้น ๆ
จะแปลง °F เป็น K ได้อย่างไร
บวก 459.67 แล้วคูณด้วย 5/9
68 °F เป็นกี่เคลวิน
293.15 K
32 °F เป็นกี่เคลวิน
273.15 K
ศูนย์สัมบูรณ์เป็นฟาเรนไฮต์คือเท่าใด
−459.67 °F
ตัวเลขของฉันออกจากอุปกรณ์ของฉันหรือไม่
ไม่ การคำนวณทำงานในเบราว์เซอร์ของคุณ
หน้าอื่น ๆ และสรุป
สำหรับการแปลงอุณหภูมิอื่น ๆ ดู แปลง °F เป็น °Ré, แปลง °F เป็น °R, แปลง °R เป็น K, แปลง °C เป็น K, แปลง K เป็น °C, แปลง km เป็น mi, แปลง mi เป็น km, แปลง L เป็น gal, แปลง gal เป็น L ส่วนทิศทางย้อนกลับคือ แปลง K เป็น °F
โดยสรุป การคำนวณ “แปลง °F เป็น K” หมายถึงการบวก 459.67 แล้วคูณด้วย 5/9 จากนั้นเขียนหน่วยไว้ข้างคำตอบ ตัวเลขของคุณถูกคำนวณในเครื่อง โดยไม่ต้องมีบัญชีและไม่มีการอัปโหลด